Mwanzo 42

1Yakobo alipata habari kwamba nafaka ilipatikana huko Misri, akawauliza wanawe, “Mbona mnakaa tu mkitazamana?” 2Akasema, “Nimeambiwa kwamba kuna nafaka huko Misri. Shukeni huko mkatununulie nafaka, ili tubaki hai tusife.” 3Ndugu kumi wa Yusufu wakashika njia kushuka Misri ili kununua nafaka. 4Lakini Yakobo alimbakiza nyumbani Benyamini, ndugu yake Yusufu, wala hakumtuma pamoja na wenzake, kwa sababu aliogopa kwamba huenda akapatwa na jambo baya. 5Wana wa Israeli wakaja kununua nafaka pamoja na wengine wote waliokuwa wakija, kwa sababu njaa ilikuwa imeifikia nchi ya Kanaani. 6Yusufu ndiye aliyekuwa mwenye mamlaka juu ya nchi, naye ndiye aliyesimamia uuzaji wa nafaka kwa watu wote wa nchi. Ndugu zake Yusufu wakaingia wakainama mbele yake, nyuso zao hadi chini. 7Yusufu alipowaona ndugu zake aliwatambua mara moja, lakini akawatendea kama wageni na kusema nao kwa ukali. Akawauliza, “Mmetoka wapi?” Wakajibu, “Tumetoka Kanaani kuja kununua chakula.” 8Yusufu aliwatambua ndugu zake, lakini wao hawakujua hata kidogo yeye ni nani. 9Yusufu akazikumbuka ndoto alizoota kuwahusu. “Ninyi ni wapelelezi,” akawaambia. “Mmekuja kutafuta sehemu dhaifu za ulinzi wa nchi yetu.” 10“Sivyo hata kidogo, bwana wangu,” wakajitetea. “Watumishi wako wamekuja kwa ajili ya chakula tu. 11Sisi sote ni ndugu, wana wa baba mmoja, nasi ni watu waaminifu. Watumishi wako si wapelelezi.” 12“Sivyo,” akawaambia. “Mmekuja kupeleleza mahali ambapo nchi haijalindwa.” 13Wakajibu, “Sisi watumishi wako tuko kumi na wawili, sote ndugu, wana wa mtu mmoja wa nchi ya Kanaani. Mdogo wetu yuko nyumbani na baba yetu kwa sasa, na ndugu mmoja hayupo tena.” 14“Ndivyo hasa nilivyosema,” Yusufu akawaambia. “Ninyi ni wapelelezi. 15Hivi ndivyo nitakavyowajaribu. Naapa kwa uhai wa Farao kwamba hamtatoka hapa mpaka ndugu yenu mdogo afike. 16Mchagueni mmoja wenu aende akamlete ndugu yenu, nanyi wengine mtabaki mmefungwa gerezani. Ndipo tutakapojua kama kuna ukweli wowote katika maneno yenu. Kama sivyo, naapa kwa uhai wa Farao, ninyi ni wapelelezi!” 17Kisha akawafungia wote pamoja kwa siku tatu. 18Siku ya tatu Yusufu akawaambia, “Mimi ni mtu anayemcha Mungu, basi mkifanya ninalowaambia, mtaishi. 19Kama kweli ninyi ni waaminifu kama mnavyosema, ndugu yenu mmoja abaki amefungwa pale mlipokuwa mmewekwa, nanyi wengine mwende mkapeleke nafaka nyumbani kwa ajili ya jamaa zenu wenye njaa. 20Kisha mleteni kwangu ndugu yenu mdogo. Hivyo mliyosema yatathibitika kuwa kweli, wala hamtalazimika kufa.” Wakakubali. 21Wakaambiana, “Kweli tuna hatia kwa yale tuliyomtendea ndugu yetu. Tuliona uchungu wake alipotusihi tumhurumie, nasi tukakataa kumsikiliza. Sasa uchungu huo huo umetupata sisi.” 22Reubeni akadakia, “Si niliwaambia msimdhuru yule kijana? Hamkutaka kusikia. Na sasa tunadaiwa damu yake.” 23Hawakujua kabisa kwamba Yusufu aliwaelewa, kwa sababu alikuwa akisema nao kupitia mkalimani. 24Yusufu akaenda kando, akalia. Aliporudi, akazungumza nao tena, kisha akamchagua Simeoni, akaamuru afungwe mbele yao. 25Yusufu akawaamuru watu wake wajaze nafaka katika vyombo vya ndugu zake, warudishe fedha ya kila mmoja ndani ya gunia lake, na kuwapa chakula cha njiani. Wakawafanyia hayo yote. 26Wakapakia nafaka juu ya punda wao, wakaanza safari. 27Walipofikia mahali pa kulala usiku, mmoja wao akafungua gunia lake ili ampe punda wake chakula, akaiona fedha yake ikiwa juu kabisa ndani ya gunia. 28Akawaita ndugu zake, “Mtu amenirudishia fedha yangu! Tazameni, imo humu ndani ya gunia langu!” Mioyo yao ikazimia. Wakageukiana huku wakitetemeka, wakaulizana, “Mungu ametutendea nini?” 29Walipofika nyumbani kwa baba yao Yakobo katika nchi ya Kanaani, wakamweleza kwa kirefu yote yaliyowapata. 30“Mtu yule anayetawala nchi ile alikuwa mkali kwetu. Alitushtaki kwamba tumekuja kuipeleleza nchi. 31Tukamjibu, ‘Sisi ni watu waaminifu, si wapelelezi. 32Tulikuwa ndugu kumi na wawili, sote wana wa baba mmoja. Mmoja hayupo tena, na mdogo yuko nyumbani na baba yetu huko Kanaani kwa sasa.’ 33Kisha mtu yule, mtawala wa nchi, akatuambia, ‘Hivi ndivyo nitakavyojua kama ninyi ni waaminifu. Ndugu yenu mmoja abaki hapa pamoja nami; ninyi wengine chukueni mahitaji ya jamaa zenu wenye njaa, mwende zenu. 34Tena mleteni kwangu ndugu yenu mdogo; ndipo nitakapohakikisha kwamba ninyi ni watu waaminifu wala si wapelelezi. Nitawakabidhi ndugu yenu, nanyi mtaweza kuzunguka nchini na kufanya biashara.’” 35Kisha walipoanza kumimina magunia yao, katika gunia la kila mmoja kulikuwa na kifuko chake cha fedha. Walipoviona vifuko hivyo, wao pamoja na baba yao, hofu ikawashika. 36Baba yao Yakobo akawaambia, “Mnaniacha bila watoto! Yusufu hayupo, Simeoni hayupo, na sasa mnataka kunichukulia Benyamini pia. Yote haya yananiangukia mimi!” 37Reubeni akamwambia baba yake, “Nisipomrudisha nyumbani kwako, unaweza kuwaua wanangu wawili. Mwache chini ya uangalizi wangu, nami nitahakikisha anarudi kwako.” 38Lakini Yakobo akasema, “Mwanangu hatashuka pamoja nanyi. Ndugu yake amekufa, naye ndiye pekee aliyebaki. Akipatwa na jambo lolote safarini, mtanishusha Kuzimu kwa huzuni, mimi mwenye mvi.”